آی کی دو

ريشه هاي آی کی دوي نوين در آيكي جوجوتسو ژاپن قرار گرفته است. دوران، دوران خشونت بود و اكثر طوايف مدعي قلمرو و عنوان طوايف ديگر بودند و خود نيز در مقابل ادعاي متقابل قرار داشتند. در اين عهد بوجوتيو يا روشهاي كلاسيك تمرينات رزمي نقش برجسته اي در پديدار گشتن طبقه جنگاوران در ژاپن بر عهده گرفته بود. مهارتهاي دفاع با دست خالي در كنار شيوة استفاده از سلاح، آموزش داده مي شد و جنگ افزارها بيشتر شبيه به وسايل و ابزارهاي كشاورزي بودند نه تجهيزات سنتي نظامي. جنگاوران بايد مهارتهاي لازم دفاع را از خود در مقابل هر نوع شيوة حملة محتمل و در هر شرايطي كسب مي كردند. آيكي جوجوتسو تنها يكي از چند نوع شيوه ها و سبكهاي مبارزه بود. در تمامي آنها نظام سخت انضباطي اعمال مي شد و اعضا موظف به حفظ كامل اسرار بودند و موظف بودند كه به تمرين اين روشها و فنون به ديدة احترام بنگرند. بيشترين تأكيدات نيز بر نياز به واكنش در كسري از ثانيه و قابليت انعطاف قرار داشت. گفته اند كه آيكي جوجوتسو توسط جنگاوري فاضل به نام شاهزاده تي جون فرزند امپراطور سيوا ابداع شده است. روش تي جون بر اساس ضربات شمشيري دست خالي كه نقاط مختلف باز زره حريف را مورد هدف قرار مي داد، استوار بود. يكي از فرزندان تي جون به نام تسونه موتو محدودة فنون را گسترش داد و تأكيد را بر ما –آي (تشخيص فاصلة بين خود و حريف) گذاشت. اين توانايي براي تمام جنگاوران لازم بود زيرا كه آنان بايستي خود را آمادة رويارويي با سلاحهايي با طولهاي متفاوت مي كردند. اين ساختار در اثر افزايش موقعيتها و دگرگونيها باعث پيشرفت اين فن و موفقيت نسلهاي طايفة ميناموتو تا قرن دوازدهم و زمان شينراسابورو يوشي ميتسو گرديد. يوشي ميتسو سرداري برجسته و متخصص درخشان در فنون رزم بود كه از هنرهاي رزمي بسيار آگاهي داشتوي فردي بود كه آگاهيهاي بسياري در زمينةاطلاعات پزشكي داشت. او اين اطلاعات را بر اثر علاقه به كالبد شناسي انسان كسب كرده بود. گفته مي شود كه وي از راه تشريح اجساد جنگاوران مرده اطلاعات دست اولي بدست آورده بود. وي به بكاربردن فنون رايج به شيوه هاي ماهرانه، كه وي را قادر مي ساخت كنترل بيشتري روي حريفانش بدست آورد، موجب توسعه و پيشرفت آيكي جوجوتسو گرديد. وي دريافت كه دست و مچهاي جنگاوران، چون محكم و پوشيده شده نيستند، مخصوصاً آسيب پذير هستند و بنابراين فنوني ابداع كرد كه آنها را براي آسيب زدن به اين نقاط بكاربرد. وي اين ساختار را دايتو-ريوآيكي جوجوتسو ناميد كه بعد از مرگش دايتو ناميده شد. يوشي كيو پسر يوشي ميتسو كه خود نيز جنگاوري كارآزموده بود با اضافه كردن شيوه اي كه جنگاوران بدون سلاح مي توانستند از آن در مقابل شمشيرهاي كوتاه و بلند استفاده كنند، تعداد فنون اين روش را افزايش داد. در موقع تمرينات، وي جنگاوران بدون سلاحش را وادار مي ساخت كه در مقابل شمشيرزنان ماهر قرار گيرند و ساعتهاي متمادي هماهنگي حركات بدن و چشم را كه براي اجتناب از اصابت ضربات شمشيرزنان ضروري است، تمرين كنند. اين كار در نهايت باعث بدست آوردن هوشياري ويژه براي رسيدن به فرصت حملةمتقابل مي گرديد. يوشي كيو همچنين شاگردانش را وادار به تمريني مشابه در مقابل تبرزين و ناگيناتا كه يك نوع نيزةشكافنده بود مي كرد، زيرا كه اين سلاحها بلند بودند و حركاتشان به اين سو و آن سو شعاع وسيعي را مي پوشاند و لازم بود كه در هنگام حمله به سر يا به پا، زمان سنجي كامل باشد و جنگاور به سرعت حركت كند تا بتواند به نقطة ضربه زننده حمله نمايد. در دوران يوشي كيو بود كه نام خانوادگي وي به خاطر تغيير محل اقامتشان تغيير كرد و تبديل به تاكه دا شد. همچنانكه زمان مي گذشت اين روش نيز گسترش بيشتري مي يافت ولي هنوز به صورت مخفي فقط در ميان خانواده و عده اي از ملازمان مورد اعتماد نگهداري مي شد. در نيمة دوم قرن چهاردهم خانواده دوباره راه افتاد. اين روش مقصدشان آيزو در جزيره اي در شمال ژاپن بود. در اين مكان كه عنوان ديگري به نام آيزوتودومه بر روي اين روش نهاده شد.با ابداع باروت و سلاح آتشين يا هوجوتسو مهارتهاي سنتي جنگاوران رو به زوال نهاد. اگرچه بسياري از مردم سلاح آتشين را سلاحي نامرد مي دانستند ولي اين نكته را نيز نمي توانستند ناديده انگارند كه جنگاوري كه به اين سلاح مسلح گرديده و تيراندازي دقيق مي كند قادر است در مقابل هر شمشيرزني بايستد. طبعاً بسياري از روشهاي تمرين رزمي قديمي متروك گرديدند و جنگاوران شروع به ياد گرفتن تعليمات اسلحه آتشين و تمرين با آنها كردند. در اواخر قرن نوزدهم كه ژاپن در آستانه بيرون آمدن از انزوا قرار داشت، سوگا كوتا كه دا سي و يكمين فرد از نسل تاكه دا تصميم گرفت كه شيوة خانواده را دوباره احيا كند. وي به نقاط مختلف ژاپن سفر كرد و به تدريس اعضاي برگزيده از طبقه نجبا پرداخت. پس از مدتي اين شيوه را جا انداخت و مدرسه اي در هوكايدو واقع در استان آباشيري افتتاح كرد. ديري نپاييد كه كارش گرفت و افراد ارتش در آنجا به يادگيري پرداختند. توكي مونه تاكه دا پسر وي كار را ادامه داد و مدرسه رادايتوكان ناميد، نامي كه تاكنون محفوظ مانده است. در اين مدرسه بود كه مردي به نام موري اوشیبا تحصيل كرد. او كه خود استاد مسلم هنرهاي رزمي بود، تحت تأثير سوگاكوتا كه دا با معرفي بهترين هنرهاي رزمي ديگر و ارائه برخي از عقايد خود به پيشرفت برنامة آموزشي مدرسه كمك كرد. ولي خيلي زود يكي از برجسته ترين شاگردان سوگاكوتا تاكه دا گرديد. اوشیبا در زمان قدرت واكاياما در ژاپن متولد شد. وي در هنگامي كه بسيار جوان بود به تناسب بدني علاقه مند گرديد و براثر آن مريد هنرهاي رزمي شد. وي در چندين مدرسه از جمله مدرسة تاكه دا تحصيل كرد و هر مدرسه را چندان ادامه مي داد تا در روش خاص آن مدرسه به مهارت دست يابد. به نظر مي آيد كه وي اشتهاي سيري ناپذيري جهت يادگيري هرچه بيشتر روشها داشته است. او تمامي پول خود را در راه يادگيري زير نظر بهترين استادها در جهان صرف كرد. او در دوران خدمت در ارتش در دوره جنگ روس و ژاپن به تمرينات خود در هنرهاي رزمي ادامه داد و در اين دوران نماشي از دلاوريهاي خود را به تماشا گذاشت. وي پس از جنگ به شغلهاي بسيار پرداخت ولي بخاطر بهبود مهارت رزمي خود در رنج بود زيرا كه آرزو داشت كه شكست ناپذير گردد. در اين دوران بود كه با راهبان بودايي برخورد و به فلسفة آنها گوش فراداد و بر اثر آن به ترديد افتاد كه هنرهاي رزمي نبايد فقط مختص حمله به شخص ديگر يا به زمين زدن انسانها باشند. وي تصميم گرفت كه اين فلسفه را دنبال كند لذا شخصاً وارد معبد گرديد و هر روز ساعا زيادي را به خلوت و تأمل مي گذراند. گفته اند كه به مفهوم حقيقي هنرهاي رزمي، در هنگام شست و شوي خويش در چشمه پي برد. وي دريافت كه هنرهاي رزمي نبايد منحصراً وابسته به قدرت باشند بلكه بايستي راهي براي پيشرفت روح و جسم و رسيدن به صورت آنها باشند. آيكي جوجوتسو آنگونه كه تمرين مي گرديد، اين فلسفه را مطرح نمي كرد. بنابراين وي تصميم گرفت تا هنر جديدي را ابداع كند كه سرشار از اصل هماهنگي روحي و جسمي مورد نظرش باشد. وي اين هنر را آيكي ناميد و همانند ديگر هنرهاي رزمي جوتسو به معناي هنر جنگيدن را از آن حذف كرد و واژة دو به معناي راه را كه نشان دهندة ملايمتر شدن است به جاي آن برگزيد. هر بخش از واژة آی کی دو داراي معنايي است به شرح زير: